تبعیدگاهی بنام بیمارستان شهید چمران سوسنگرد
نام شهید چمران تداعی حماسه سازی فرامرزی این شهید ماندگار جنگ و بویژه دهلاویه و سوسنگرد قهرمان هست که به پاس رشادتها و دلاوریها این شهید جاوید، خیابانها ، مساجد و کتابخانه و ابنیه فرهنگی مذهبی و بیمارستان به نام ایشان ثبت شده است که سهم شهر سوسنگرد در بیمارستانش نسبت به سایر جاها پر آوزاه تر هست اگر چه انتظار این بود این مشهوریت جنبه مثبت قضیه به لحاظ زیر ساخت ها، منابع انسانی و تجهیزاتی و فرایندها باشد ولی متاسفانه بدلیل عدم تامین منابع مالی و سوء مدیریت در انتقال بیمارستان و تجهیزات آن در حضور دو ساعته اینجانب شاهد امکانات، نحوه خدمت رسانی و فرایندهای نا کارامد مطابق با دهها سال پیش بودم و بیمارستانی که بنام شهید چمران و سوسنگرد قهرمان مزین شده در بدترین شرایط روزگار خود از افتتاح تا کنون به سر میبرد.
ساختار متروکه و قدیمی اورژانس که از لحاظ زیبا سازی و بهداشتی فاقد اصول اولیه یک اورژانس بود.
در درب ورودی اینروزه بدلیل شیوع بیماری مخوف کرونا تریاژ بیمارستان اهمیت دوچندان پیدا کرده ولی بدلیل کمبود نیروی پرستار، تریاژ بیمارستان تعطیل بود و رسیدگی به بیمار به سر و صدا و شلوغ کاری همراهان بستگی داشت.
نیروهای شیفت تخصص و تجربه لازم را نداشتند و از هر قشر پزشکی از جمله اتاق عمل، بیهوشی و فوریتهای پزشکی بعنوان پرستار مشغول بکار بودند علیرغم احترامی که به همکاران خود دارم بکارگیری انها در اورژانس با این شرح وظایف غیر قانونی است ضمن اینکه کمبود پرسنل و شیفتهای طاقت فرسا در عدم رسیدگی به بیماران بدحال از سوی کادر پرستاری مشهود بود که برای رفع خستگی تلفن همراه مسکن و نرم افزار رفع خستگی در اورژانس علیرغم داشتن بیمار بدحال بشمار میرود.
کمبود دستکش و ماسک و دیگر وسایل حفاظت فردی علیرغم هشدارهای فراوان در خصوص کرونا و اتخاذ احتیاطات در برخورد با اینگونه بیماران پرسنل درمانی را در مواجه با خطر بی سلاح و جان برکف و یاداور بیسجیان خط شکن دوران جنگ می اندازد. اگر چه به آموزش این پرسنل در خصوص مواجه و رعایت احتیاطات لازم باید بیشتر اهمیت داده شود.
تشکیل پرونده تحت نظر و به اصطلاح کارت قرمز مشروط به بیدار شدن منشی حاضر در شیفت بود و همراهان جهت بیدار کردن ایشان تلاش وافری داشتند.
قطع شدن سیستم در این بیمارستان به معنای تعطیلی کلیه خدمات ارائه شده از طریق پرونده تحت نظر بود و هیچ راه جایگزینی برای این مسئله ساده دیده نشده است بطوریکه انجام آزمایش اورژانسی غیر ممکن بود.
تامین برخی نیازهای اقلام مصرفی بیمار خارج از اورژانس بود بطوریکه چک قند بیمار منوط به بیدار بودن متصدی بوفه بود و این مورد شاید در هیچ جای این کره خاکی یافت نمیشود که این رکورد جهانی بدلیل مدیریت عالی و دست اندرکاران بنام بیمارستان شهید چمران سوسنگرد ثبت گردید.
در اورژانس بنابر تعریف داروهای ترالی کد، داروهای حیاتی و ضروری و یکسری ملزومات باید در اورژانس در دسترس همکاران باشد ولی متاسفانه تزریق و بکاربردن این وسایل منوط به تهیه توسط همراهان از داروخانه بود که تامین انها مستلزم حضور همراه، داشتن هزینه و صرف وقت بود.
اکسیژن سانترال بیمارستان چندین روز پیش از کار افتاده و نبود کارگر کافی جهت تامین کپسول اکسیژن، سوپروایزر شیفت را دست بکار کرده که نتیجه ان بدلیل مشکلات جسمی پیشین زمینگیر شدن سوپروایزر بدلیل درد شدید ناشی از دیسک کمر بود.
اورژانس بیمارستان در کنار نبود تجهیزات پیشرفته حتی فاقد یک رسیور جهت استفراغ و پانسمان بیمار بود که همراهان مجبورند سطل درب دار بزرگ آشغال را بدون هیچ پوشش حفاظتی بدست بگیرند و سر بیمار را جهت جلوگیری از پخش شدن محتویات معده در سطل بگذارند.
بهر حال این مشکلات حاصل یک مشاهده عینی بدون برداشت بازدید از مشکلات موجود بوده و فقط مشکلات مرتبط با بیمارم بود و قطعا در صورت بازدید و پرس جو از بیماران، همراهان و کارکنان امار مشکلات دهها برابر خواهد بود.
انتظار بنده از ریاست دانشگاه و مسئولین ذیربط اینست که این مردم فدای منازعات سیاسی برخی آقایان ناکارامد نشوند و با ارسال هیئتی در شیفت شب بدون هماهنگی قبلی جهت احصاء مشکلات بپردازد و با ارائه راهکار و تصمیمات درست در جهت رفع مشکلات قدم بردارند اگر چه بزرگترین مشکل این بیمارستان مدیریت جزیره ای و همزمان دو بیمارستان توسط یک رئیس، مدیر و مترون مشترک میباشد که باید بعد از تعیین تکلیف نحوه خدمت رسانی این بیمارستان در اولین فرصت ممکن به مشترک بودن مدیریت این دو بیمارستان خاتمه داد.
در پایان ضمن ارزوی سلامتی برای همشهریانم بعنوان خدمتگزار انها در خانه پرستار استان امادگی خود را جهت هرگونه همکاری با دانشگاه جندی شاپور و مسئولین بیمارستان برای ارائه راهکارهای مناسب و حل مشکلات اعلام میدارم.
رئیس خانه پرستار استان خوزستان
دکتر خالد بیت سعید
بدون نظر! اولین نفر باشید